˙·▪●ღ کاش می شد برگشت به كودكی

                                        ..........................................

   برای زندگی کردن دو چیز لازم است

     قلبی که دوستت بدارد و قلبی که دوستش بداری                    

                                       ..........................................

      مجنون را به محکمه عدل بردند

      گفتند: توبه کن

     گفت:خدایا عاشقم عاشقترم کن.

ای خدای بزرگ به من کمک کن تا وقتی می خواهم درباره ی طرز راه رفتن کسی قضاوت کنم کمی با

کفش هایش راه بروم...                  **دکتر شریعتی**

                                              ............................................

˙·▪●ღ کاش می شد برگشت به كودكی

 آموختم که : تنها کسي که مرا در زندگي شاد ميکند 

 کسي است که به من ميگويد :

تو مرا شاد کردي !

                       ...................................

غنیمت شمار شاید فردا

 احساسی نباشد ...........

                   .....................................

این شب ها چشم های من خسته است گاهی اشک ،

 گاهی انتظار این سهم چشم های من است

                      ........................................

فکر میکردم دل خودم وقتی میگیره میزنم زیر گریه...

اما امروز انگار خدا دلش از من بیشتر گرفته بود...

از دیشب یک دم داره می باره...

قدم زدن زیر بارون بدون چتر...

وقتی خیس میشی چقدر احساس خوبی بهت دست میده...

احساس پاک شدن...

                   .........................................

امروز که محتاج توام جای تو خالیست

 فردا که میایی به سراغم نفسی نیست

 در من نفسی نیست

           نفسی نیست

                نکن امروز را فردا

           بیا با ما که فردایی نمی ماند

 که از تقدیر و فال ما در این دنیا کسی چیزی نمی داند

                                                                             مهربانم !

زندگی کردیم - اما باختیم

                        .............................

خداوند همیشه به عیادتمان می آید

گاهي اونقدر دلم میگیره كه به سختي نفس ميكشم                             

                                ..............................

این لحظه ها هستند که می گذرند و

ما در بطن آن ها می مانیم و

فراموش می شویم

                                     ..............................

کاش هر گز از کوچه دلم عبور نمی کردی 

                            ..............................

 زندگی شاید همین باشد؟

یک فریب ساده و کوچک

آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را

جز برای او و جز با او نمی خواهی

من گمانم زندگی باید همین باشد.

                                .............................

زندگي آب رواني است، روان ميگذرد

 آنچه تقدیر من و توست همان میگذرد

                                ..............................

کاش مــي شد بر جـــــدايي خشــــم کرد

 شاخه هاي نســترن را با تواضع پخش کرد

 کاش مي شد خانـــه اي از مهـــر ساخت

مهـــــــرباني را در آن سر مشـق کرد

                                ..............................

 خدا منو ببخشه ...     
 

   خدا منو ببخشه اگه دلي شكوندم        

  اگه يه روز يه وقتي ، سر قولي نمومدم 

   من كسي رو يه وقتي اگه تنها گذاشتم       

   اگه يه روز دلي رو من زير پا گذاشتم  

   خدامنو ببخشه اگه رو كوله باري         

غصه اي رو گذاشتم از خود به يادگاري 

   اگه يه روز نديدم تو صورتي يه فرياد     

  اگه دلم دلي رو نخواسته داده بر باد  

   خدا منو ببخشه اگه نشنيدم آهي          

نديده من گرفتم حرفي رو تو نگاهي 

   اگه توسط من ، كشته شد آرزويی        

نشنيده من گرفتم حرفي رو توگلويي  

حضور هیچکس در زندگی ما اتفاقی نیست

خداوند در هر حضور جادویی نهان کرده برای کمال ما

خوش آن روزی که دریابیم جادوی حضور یکدیگر را . . .

                           .............................

  تورا گم کرده ام ...

و اکنون لحظه هاي من گرفتار سکوتي سرد وسنگينند ...

وچشمانم که تا ديروز به عشقت مي درخشيدند ...

نمي داني چقدر غمگينند !!!

چشم هاي تو برايم چراغی روشن در تاریکی شب بود

نمي دانم چه خواهد شد پر از دلشوره ام...

بي تاب ودلگيرم...

کجایی که من  بي تو  هزاران بار ، در هر لحظه مي ميرم

                              هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه

                         زير پايت خش خش برگها را احساس كردي

            هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي

            براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو:

                                                   يادت بخير

                                            ..............................

..................................

 دیگر صدایی به گوش نمیرسد ...

 برگ های پاییزی نرم شده اند ...

                                                                                         خدایا...

چه حسرت انگیز است لحظه های تنهایی

قلب هایی که بی ریا می شکنند و سنگ صبوری ندارند

مدام بر آسمان نیلگون انتظار چنگ می زنم

و قصه های کهنه ی دلتنگی را مرور می کنم...

تهی می شوم ان جا که دیگر قناری ها خواندن را از یاد برده اند...

و ان جا که قلب ها نیز به یکدیگر بیگانه اند

معبودا...زندگی چقدر غریب و حقیر است.....

............................

                            .........................          

حالا فهمیدی که چرا میترسم وقتی مردم از معرفت و دوستی حرف میزنن

                            ..........................

                          ..........................

چه لحظاتی گذشت و از دست رفت تا دریافتم که عمر چه زود می گذرد و من قدر

لحظات طلایی را ندانستم. در غم غریبی فرو می روم،اما چه حاصل که سودی درآن

نیست! در این لحظات ندایی امیدوارکننده گوش را می نوازد که غم مخوروآینده را

دریاب!

                           ..........................

می توان با یک گلیم کهنه هم روز را شب کرد و شب را روز هم می توان با هیچ ساخت می توان صد بار هم مهربانی را ... خدا را ... عشق را ...با لبی خندان تر از یک شاخه گل تفسیر کرد می توان بی رنگ بود همچو آب چشمه ای پاک و زلال می توان در فکر باغ و دشت بود عاشق گلگشت بود می توان این جمله را در دفتر فردا نوشت "خوبی از هر چیز دیگر بهتر است"                                        ..................................... خسته  از افکارم و .... تنها  در شب ها ... سایه ایست زمزمه میکند : بی فایده است ... رهایش کن ... نمی فهمم چه می گوید ... زیرا صدایی نمانده ست... .....................................    کاش اسمان درد کویر را می فهمید و اشکهای خود را نثارگونه های ترک خورده ی او میکرد کاش واژه ی حقیقت با لب ما صمیمی بود، انقدر که بیانش نیازی به شهامت نداشت کاش دلها انقدر خالص بودند که  دعای ما قبل از پایین امدن دستهایمان مستجاب می شد کاش ‍‍‍....  ..........................................  هیچ کس اشکی برای من نریخت            هر که با من بود از من می گریخت                  چند روزیست که حالم دیدنیست                         حال من از این و ان پرسیدنیست                                        گاه بر روی زمین زل میزنم                                                  گاه بر حافظ تفاءل میزنم                                         حافظ دیوانه فالم را گرفت                              یک غزل امد که حالم را گرفت                      ما زیاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود انچه می پنداشتیم                                       .......................................... در چشم آنان که پرواز را نمی فهمند،   هر چه بیشتر پرواز کنی کوچک تر می شوی

دلتنگی نگاهی بی پایان از صدایی بی عنوان

و حرفی بی نهایت از ...

                                      .................................

چه دردیست در میان جمع بودن

ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن

ولی در چشم خود آرام نشستن

برای هر لبی شعری سرودن

ولی لبهای خود همواره بستن

به رسم دوستی دستی فشردن

ولی با هر سخن قلبی شکستن

به نزد عاشقان چون سنگ خاموش

ولی در بطن خود غوغا نشستن

به من هردم نوای دل زند بانگ

چه خوش باشد از این غمخانه رستن

..................................

خنده تلخ من از گريه غم انگيز تر است ....

كارم از گريه گذشته است بدان ميخندم

...................................

سکوتم از رضایت نیست

دلم اهل شکایت نیست

...................................

 خنده بر لب میزنم تا کس نداند درد من

ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

                                   .........................................

دلم گرفته برایت غریبه میدانی

برای طرح صدایت غریبه میدانی

تو نیستی ودلم چون پرنده ای دلتنگ

دوباره کرده هوایت غریبه میدانی

و تا ابد دل من می شکست بی تردید

بدون دست رعایت غریبه می دانی

نمی شودچنین ساده بگذرم از تو

دلم نشسته به پایت غریبه میدانی

                         ....................................

درگذرگاه زمان

         خیمه شب بازی دهر

                     با همه تلخی و شیرینی خود میگذرد

عشق ها میمیرد

           رنگها رنگ دگر میگیرند

و فقط خاطره هاست

         که چه شیرین و چه تلخ

                      دست ناخورده به جا می ماند

                       .....................................

کاش کودک بودم تا بزرگترین شیطنت زندگی ام نقاشی روی دیوار بود، ای کاش

کودک بودم تا از ته دل می خندیدم نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر

لب داشته باشم ، ای کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه همه

چیز را فراموش می کرد

                    ......................................

دوست داشتن همیشه گفتن نیست گاه نگاه است و سکوت

                   .......................................

اگر سهم من از اين همه ستاره فقط سوسوي غريبي است،

غمي نيست.

همين انتظار رسيدن شب برايم كافيست.

من دلم میخواهد خانه ای داشته باشم پر دوست...

بر درش برگ گلی میکوبم روی آن با قلم سبز بهار مینویسم:

"خانه دوستی ما اینجاست"

تا که سهراب نپرسد دیگر:

"خانه دوست کجاست؟"

 ................................................

یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم

گر چه در خویش شکستیم صدایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم

وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

یادمان باشد اگر حال خوشی دست بداد

جز برای فرج یار دعایی نکنیم  

  .....................................

یادم باشد

حرفی نزنم که به کسی بر بخورد...

نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد...

راهی نروم که بیراه باشد...

خطی ننویسم که آزار دهد کسی را...

یادم باشدکه

روز و روزگار خوش است...

همه چیز رو به راه است و خوب...

تنها...تنها...دل ما دل نیست...

..................................

                                  یادمان باشد به دل کوزه آب، که بدان سنگ شکست

                                              بستی از روی محبّت بزنیم

                                          تا اگر آب در آن سینه پاکش ریزند...آبرویش نرود

                                              یادمان باشد فردا حتماً، ناز گل را بکشیم

                                                   حق به شب بو بدهیم

                                               و نخندیم دیگر به ترکهای دل هر گلدان

                                     وبه انگشت نخی خواهیم بست، تا فراموش نگردد فردا

                                                    زندگی شیرین است

                                                          زندگی باید کرد

                                                       و بدانم که شبی، خواهم رفت

                                               و شبی هست که نباشد پس از آن، فردایی

.................................

یادم باشد جواب کینه را با کمتر از مهر و محبت

و جواب دو رنگی را با کمتر از صداقت ندهم



یادم باشد باید در برابر فریادها سکوت

کنم و برای سیاهی ها نور بپاشم



یادم باشد از چشمه درس خروش بگیرم و

از آسمان درس پاک زیستن



یادم باشد سنگ خیلی تنهاست ...



یادم باشد باید با سنگ هم لطیف رفتار

کنم مبادا دل تنگش بشکند



یادم باشد برای درس گرفتن و درس دادن

به دنیا آمده ام... نه برای نه برای تکرار اشتباهات گذشتگان



یادم باشد زندگی را دوست دارم



یادم باشد هر گاه ارزش زندگی یادم رفت

در چشمان حیوان بی زبانی که به سوی

قربانگاه می رود زا بزنم تا به مفهوم " بودن " پی ببرم



یادم باشد می توان با گوش سپردن به

آواز شبانه ی دوره گردی که از سازش

عشق می بارد به اسرار عشق پی برد

و زنده شد



یادم باشد معجزه قاصدکها را باور داشته باشم



یادم باشد گره تنهایی و دلتنگی هر کس

فقط به دست دل خودش باز می شود



یادم باشد هیچگاه لرزیدن دلم را

پنهان نکنم تا تنها نمانم



یادم باشد هیچگاه از راستی نترسم و نترسانم



یادم باشد از بچه ها می توان خیلی چیز ها آموخت



یادم باشد پاکی کودکیم را از دست ندهم



یادم باشد زمان بهترین استاد است



یادم باشد قبل از هر کار با انگشت به پیشانیم

بزنم تا بعدا با مشت بر فرقم نکوبند



یادم باشد با کسی آنقدر صمیمی نشوم

شاید روزی دشمنم شود



یادم باشد با کسی دشمنی نکنم شاید

روزی دوستم شود



یادم باشد قلب کسی را نشکنم



یادم باشد زندگی ارزش غصه خوردن ندارد



یادم باشد پلهای پشت سرم را ویران نکنم



یادم باشد امید کسی را از او نگیرم شاید

تنها چیزیست که دارد



یادم باشد که عشق کیمیای زندگیست



یادم باشد که آدمها همه ارزشنداند و همه

می توانند مهربان و دلسوز باشند



یادم باشد زنده ام و اشرف مخلوقاتم



بیایید همگی یادمان باشد که

ارامش بخش دل یکدیگر باشیم 

وقتی خدا داشت بدرقم میکرد تا به این دنیا بیام بهم گفت:جایی که میری

 آدمایی داره که میشکننت نکنه گول بخوری ! تو تنها نیستی من همه جا باهاتم تو

 کوله بارت

( قلب میزارم که جا بدی        اشک میدم که همراهیت کنه     

ومرگ که بدونی برمیگردی پیشم)

                         ....................................

سلام  دوستای خوبم

        آپ کردم که یه متن قشنگ واستون بزارم این متن رو دوست عزیزم 

        مینا واسم فرستاده:

   همیشه رفتن رسیدن نیست

    اما برای رسیدن باید رفت

    در بن بست هم راه آسمان باز است

    پرواز بیاموز 

غربت آن نيست كه تنها باشي ... غربت آن است كه چون قطره آب تشنه

 ديدن دريا باشی

                          .....................................

 وقتی از غربت ایام دلم می گیرد‎‎ مرغ امید من از شدت غم می میرد دل به

 رویای خوش خاطره ها می بندم باز هم خاطره ها دست مرا می گیرد...

                          ......................................

 زندگي قصه مرد يخ فروش است! كه ميپرسند فروختي؟مي گويد نخريدند

 تمام شد.

                         ........................................

آنگاه که زندگی همچون ترانه ای جاری می گردد شاد بودن آسان است